Terugblik: De Beste Bioscoopfilms van 2011
2011 was een jaar waarin we Rutger Hauer maar liefst in drie rollen (Hobo With A Shotgun, Black Butterflies, De Heineken Ontvoering) op groot scherm konden zien. Waarin Hollywood’s ons met slechte invasies bombardeerde (Cowboys & Aliens, Battle Los Angeles, Skyline) om vervolgens op hun plek te worden gezet door een kleinschalige Britse productie (Attack The Block). Waarin twee vijfde delen, meer indruk maakte dan het overgrote deel van de voorgangers uit de serie (Fast Five, Final Destination 5). Waarin een film verscheen over twee oude hoeren, getiteld ‘Ouwehoeren’.
What About: Drive – Fraai gestileerde antiheld
Recensie: Drive | Regie: Nicolas Winding Refn | Speelduur: 100 minuten
Berekenend als Kasparov manoeuvreert hij zijn onopvallende zilvere Chevy Impala met chirurgische precisie door de straten van Los Angeles. Zijn twee passagiers aanzienlijk nerveuser en minder comfortabel dan deze coole, naamloze bestuurder. Echt aandeel in de zojuist gezette kraak had hij niet. Naar eigen zeggen is “rijden” het enige wat hij doet.
Pleinbioscoop Rotterdam terug in Museumpark
Persbericht: Pleinbioscoop Rotterdam terug in Museumpark
Rotterdam, 1 juli 2011
Na zeven prachtige jaren op het Lloyd Multiplein, keert de Pleinbioscoop terug naar haar oude geliefde plek het Museumpark. De parkeergarage onder het Museumpark is in gebruik, het park herontwikkeld en nu is er weer ruimte voor de Pleinbioscoop. Op deze mooie plek midden in de stad kan iedereen ook dit jaar weer twaalf dagen lang na zonsondergang genieten van een selectie bijzondere films; van klassiekers tot de laatste nieuwe, van kaskrakers tot arthouse films.
What About: My Son, My Son, What Have Ye Done – Farouk ziet struisvogels rennen
Recensie: My Son, My Son, What Have Ye Done | Regie: Werner Herzog | Speelduur: 91 minuten
“Razzle them, dazzle them, razzle dazzle them” zegt een ietwat vreemde snuiter tegen de detective die net op het plaats delict arriveert. Met een kleine blik van verbazing passeert hij het individu, niet wetende dat hij zojuist voorbij zijn hoofdverdachte loopt.
What About: Poetry – "Zelfs het lijden is mooi"
DVD Recensie: Poetry (Shi) | Regie: Chang-dong Lee | Speelduur: 139 minuten
“Welnu, even over appels. Hoe vaak heb je al een appel gezien? Duizend keer? Tienduizend? Een miljoen? Fout. Tot op heden heb je nog nooit echt een appel gezien. Om echt te weten wat een appel is, is om ‘m echt te zien.”
What About: Howl – Een jazzy stukje poëzie
Recensie: Howl | Regie: Rob Epstein, Jeffrey Friedman | Speelduur: 84 minuten
“Ik zag de besten van mijn generatie verwoest door waanzin”, aldus Allen Ginsberg in de inmiddels legendarische openingszin van zijn beruchte gedicht Howl. Een rake observatie van een dichter wiens eigen leven ook de nodige obstakels kende.
What About: Inside Job – Urgente boodschap van wereldformaat
Recensie: Inside Job | Regie: Charles Ferguson | Speelduur: 108 minuten
Iedereen kent toch het verhaal van de drie bescheiden banken in IJsland, die na een privatisering door de overheid tien keer de waarde van IJsland’s volledige economie leenden? Ok, misschien ook niet, maar iedereen kent wel de gevolgen. Zo ook professor in de economie Gylfi Zoega, die zichtbaar aangeslagen stelt dat “toen de financiën kwamen, deze de boel zo’n beetje vernielden”.
What About: The Lincoln Lawyer – Driving mister Hotshot
Recensie: The Lincoln Lawyer | Regie: Brad Furman | Speelduur: 118 minuten
Een sympathieke chauffeur en een paar stevige beats navigeren een koele advocaat door de stijlvol gefilmde straten van Los Angeles. De achterbank van zijn coole Lincoln Continental is het kantoor vanwaar hij lokaal uitschot van juridisch advies voorziet. Want, zei vader altijd: “er is geen cliënt zo beangstigend als een onschuldige”.
What About: World Invasion: Battle Los Angeles – Hiep hiep oorah!
Recensie: World Invasion: Battle Los Angeles | Regie: Jonathan Liebesman | Speelduur: 116 minuten
Misschien zitten ze achter ons water aan. Maar, misschien ook niet. We weten het niet. Maar ze willen iets, en ze weigeren er netjes om te vragen. Dus gear up, want “wij zijn het laatste offensief aan de westkust, we mogen Los Angeles niet verliezen!”.
What About: Rabbit Hole – Goudeerlijke tranen
IFFB Recensie: Rabbit Hole | Regie: John Cameron Mitchell | Speelduur: 91 minuten
Dat “God een leven moest nemen, omdat hij nog een engeltje nodig had” is voor de rouwende Becca een niet te bevatten verklaring voor het verlies van een kind, en dat zal de praatgroep weten ook.
